Finally...

The girl who seemed unbreakable…           

Broke.

The girl who seemed so strong...            

Crumbled.

The girl who always laughed it off…         

Cried.

The girl who never stopped trying…           

Finally gave up.

I will love you...

          I will love you as a drawer loves a secret compartment, and as a secret compartment loves a secret, and as a secret loves to make a person gasp, and as a gasping person loves a glass of brandy to calm their nerves, and as a glass of brandy loves to shatter on the floor, and as the noise of shattering loves to make everyone else gasp, and as someone else gasping loves a nearby desk to lean against, even if leaning against it presses a lever that loves to open a drawer and reveal a secret compartment. I will love you until all such compartments are opened and discovered, and until all secrets have gone gasping into the world. I will love you until all the codes and hearts have been broken and until every anagram and egg has been unscrambled.

Lemony Snicket

Heartless

In the night I hear them talk... Coldest story ever told... Somewhere far along this road he lost his soul, to a woman so heartless... How could you be so heartless? 

Πάντα ήμουν εγώ αυτή που πλήγωνε τους ανθρώπους γύρω της. Είχα συνηθίσει να πληγώνω όσους μ’ αγαπάνε. Τι συμβαίνει, όμως, όταν κάποιος άλλος πληγώνει αυτούς που αγαπάω;
          Και τώρα μόνο βλέπω πόσο άκαρδη υπήρξα. Δεν με αναγνωρίζω πια. Φταίω εγώ ή φταίνε οι καταστάσεις; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η πράξη κι όχι ο λόγος.

I have gone too far. Way too far. So far that I can’t even find myself anymore. Am I lost? Probably. Am I ever gonna get back to where I’ve been? I don’t think so. But, after all, it doesn’t matter. I was curious. Curious about how it might be to cause the pain instead of feeling it. Sometimes the curiosity can kill the soul, but leave the pain… Now it’s too late to think about it. I’ll let the others judge me, since they’re used to it. After all, I am already condemned.     

You do know that I miss you... Right?

 

Damn, Damn, Damn,
What I'd do to have you
here, here, here
I wish you were here.
Damn, Damn, Damn
What I'd do to have you
near, near, near
I wish you were here.

Σ' αγαπώ.

Κράτησα το τσιγάρο και το παρακολούθησα να καίγεται αργά, ώσπου να γίνει στάχτες, να πάψει να υπάρχει. Σκέφτηκα πως έτσι θα κατέληγα κι εγώ. Η εικόνα της μικρής φλόγας θόλωσε, καθώς τα δάκρια πλημμύρισαν τα μάτια μου. Λυγμοί. Γι’ άλλη μια φορά οι λυγμοί μ’ έπνιγαν, ο ένας μετά τον άλλον. Άφησα το τσιγάρο να πέσει στο πάτωμα… Ψιθύρισα τ’ όνομά του ξανά και ξανά… Σ’ αγαπώ. Να το θυμάσαι.

Immortality

Vacate is the word

Vengeance has no place on me or her

Cannot find the comfort in this world

Artificial tear

Vessel stabbed, next up, volunteers?

Vulnerable

Wisdom can’t adhere

A truant finds a home

And a wish to hold on

But there’s a trapdoor in the Sun

Immortality…

As privileged as a whore

Victims in demand for public show

Swept out through the cracks beneath the door

Holier than Thou, How?

Surrounded, executed anyhow

Scrawl dissolved

Cigar box on the floor

A truant finds a home

And a wish to hold onto

He saw the trapdoor in the Sun

Immortality…

I cannot stop the thought

I’m running in the dark

Coming up a which way sign

All good truants must decide

Oh, stripped and sold, mom

Auctioned forearm

And whiskers in the sink

Truants move on

Cannot stay long

Some die just to live

Immortality by Pearl Jam

The Islander

An old man by a seashore

At the end of day

Gazes the horizon with sea winds in his face...

Summer

Autumn

Φθινοπωρινά όνειρα...

Wish You Were Here

          

          Πάντα ήμουν ελεύθερη… Θυμάμαι τον εαυτό μου ξαπλωμένο στη μικρή βεράντα του εξοχικού μας, με το πρωινό φως του ήλιου να χαϊδεύει το πρόσωπό, καθώς μια καινούργια μέρα ξεκινούσε κι όλοι κοιμούνταν ακόμα… Θυμάμαι τα ατέλειωτα καλοκαίρια στη Ρουμανία, τα δροσερά πρωινά με τις απέραντες ονειροπολήσεις.. Την αθωότητα.

        Τώρα που ο καιρός πέρασε σταμάτησα να ονειροπολώ. Δεν έχω μεγαλώσει, κι όμως έχω αλλάξει. Κάποτε όλα ήταν απλά, εύκολα. Κάποτε ονειρευόμουν μακρινά ταξίδια, απέραντους δρόμους, αποστάσεις που θα διάνυα και μέρη που θα επισκεπτόμουν μόνη μου… Κάποτε άκουγα Pink Floyd κι ονειρευόμουν το μέλλον. Ώσπου τους ξέχασα και αυτούς, και τα όνειρά μου και την παιδικότητά μου. Έβαλα τα δυνατά μου να γίνω κάτι που δεν ήμουν, απέκτησα ωριμότητα που δεν είχα, έκανα πράγματα που δεν ήθελα, για να τους κάνω όλους περήφανους. Να γίνω αυτό που ήθελαν.

        Τα παράτησα. Ναι, άφησα τις προσπάθειες, τους απογοήτευσα, όμως δεν ξαναγύρισα στον παλιό εαυτό μου. Έπεσα. Βυθίστηκα και πνίγηκα, χωρίς να με νοιάξει. Χάθηκα, άλλαξα. Και δεν πίστεψα ποτέ ότι θα ξαναγινόμουν η ίδια. Με έκαναν σκληρή και άκαρδη. Πάγωσαν τα συναισθήματά μου. Έκαψαν τα λίγα, πολύτιμα απομεινάρια των ονείρων μου. Δημιούργησαν ένα άσπλαχνο τέρας και μου είπαν: «Ορίστε, αυτή είσαι εσύ». Και το δέχτηκα χωρίς να διαμαρτυρηθώ.

        Είναι απίστευτο πώς ένα άτομο, μια μελωδία και μερικοί στίχοι μπορούν να αλλάξουν τόσα πολλά. Πώς μερικές νότες μπορούν να επαναφέρει τόσες πολλές αναμνήσεις… Πώς μερικοί στίχοι μπορούν να ξαναζωντανέψουν όλα σου τα όνειρα και το πώς μια εικόνα μπορεί να γεννήσει καινούργια…

        Μου θύμισε πώς ήταν να μένω ξύπνια όλη νύχτα, περιμένοντας να δω την αυγή. Μου έμαθε να παρατηρώ την ομορφιά της κάθε ηλιαχτίδας… Μου έδειξε μέρη μακρινά, όμορφα και μου έδωσε ξανά το θάρρος να ονειρευτώ… Μαζί κάναμε σχέδια… Ακούγοντας Pink Floyd και κοιτάζοντας φωτογραφίες από μέρη όπου δεν είχαμε πάει, σχεδιάζαμε το κοινό μας μέλλον. Σχεδιάζαμε ταξίδια που θα κάναμε μαζί… Και ξαναβρήκα ένα κομμάτι του εαυτού μου που είχα ξεχάσει…

How I wish you were here…