Σ' αγαπώ.

Κράτησα το τσιγάρο και το παρακολούθησα να καίγεται αργά, ώσπου να γίνει στάχτες, να πάψει να υπάρχει. Σκέφτηκα πως έτσι θα κατέληγα κι εγώ. Η εικόνα της μικρής φλόγας θόλωσε, καθώς τα δάκρια πλημμύρισαν τα μάτια μου. Λυγμοί. Γι’ άλλη μια φορά οι λυγμοί μ’ έπνιγαν, ο ένας μετά τον άλλον. Άφησα το τσιγάρο να πέσει στο πάτωμα… Ψιθύρισα τ’ όνομά του ξανά και ξανά… Σ’ αγαπώ. Να το θυμάσαι.

Immortality

Vacate is the word

Vengeance has no place on me or her

Cannot find the comfort in this world

Artificial tear

Vessel stabbed, next up, volunteers?

Vulnerable

Wisdom can’t adhere

A truant finds a home

And a wish to hold on

But there’s a trapdoor in the Sun

Immortality…

As privileged as a whore

Victims in demand for public show

Swept out through the cracks beneath the door

Holier than Thou, How?

Surrounded, executed anyhow

Scrawl dissolved

Cigar box on the floor

A truant finds a home

And a wish to hold onto

He saw the trapdoor in the Sun

Immortality…

I cannot stop the thought

I’m running in the dark

Coming up a which way sign

All good truants must decide

Oh, stripped and sold, mom

Auctioned forearm

And whiskers in the sink

Truants move on

Cannot stay long

Some die just to live

Immortality by Pearl Jam

The Islander

An old man by a seashore

At the end of day

Gazes the horizon with sea winds in his face...

Summer

Autumn

Φθινοπωρινά όνειρα...

Wish You Were Here

          

          Πάντα ήμουν ελεύθερη… Θυμάμαι τον εαυτό μου ξαπλωμένο στη μικρή βεράντα του εξοχικού μας, με το πρωινό φως του ήλιου να χαϊδεύει το πρόσωπό, καθώς μια καινούργια μέρα ξεκινούσε κι όλοι κοιμούνταν ακόμα… Θυμάμαι τα ατέλειωτα καλοκαίρια στη Ρουμανία, τα δροσερά πρωινά με τις απέραντες ονειροπολήσεις.. Την αθωότητα.

        Τώρα που ο καιρός πέρασε σταμάτησα να ονειροπολώ. Δεν έχω μεγαλώσει, κι όμως έχω αλλάξει. Κάποτε όλα ήταν απλά, εύκολα. Κάποτε ονειρευόμουν μακρινά ταξίδια, απέραντους δρόμους, αποστάσεις που θα διάνυα και μέρη που θα επισκεπτόμουν μόνη μου… Κάποτε άκουγα Pink Floyd κι ονειρευόμουν το μέλλον. Ώσπου τους ξέχασα και αυτούς, και τα όνειρά μου και την παιδικότητά μου. Έβαλα τα δυνατά μου να γίνω κάτι που δεν ήμουν, απέκτησα ωριμότητα που δεν είχα, έκανα πράγματα που δεν ήθελα, για να τους κάνω όλους περήφανους. Να γίνω αυτό που ήθελαν.

        Τα παράτησα. Ναι, άφησα τις προσπάθειες, τους απογοήτευσα, όμως δεν ξαναγύρισα στον παλιό εαυτό μου. Έπεσα. Βυθίστηκα και πνίγηκα, χωρίς να με νοιάξει. Χάθηκα, άλλαξα. Και δεν πίστεψα ποτέ ότι θα ξαναγινόμουν η ίδια. Με έκαναν σκληρή και άκαρδη. Πάγωσαν τα συναισθήματά μου. Έκαψαν τα λίγα, πολύτιμα απομεινάρια των ονείρων μου. Δημιούργησαν ένα άσπλαχνο τέρας και μου είπαν: «Ορίστε, αυτή είσαι εσύ». Και το δέχτηκα χωρίς να διαμαρτυρηθώ.

        Είναι απίστευτο πώς ένα άτομο, μια μελωδία και μερικοί στίχοι μπορούν να αλλάξουν τόσα πολλά. Πώς μερικές νότες μπορούν να επαναφέρει τόσες πολλές αναμνήσεις… Πώς μερικοί στίχοι μπορούν να ξαναζωντανέψουν όλα σου τα όνειρα και το πώς μια εικόνα μπορεί να γεννήσει καινούργια…

        Μου θύμισε πώς ήταν να μένω ξύπνια όλη νύχτα, περιμένοντας να δω την αυγή. Μου έμαθε να παρατηρώ την ομορφιά της κάθε ηλιαχτίδας… Μου έδειξε μέρη μακρινά, όμορφα και μου έδωσε ξανά το θάρρος να ονειρευτώ… Μαζί κάναμε σχέδια… Ακούγοντας Pink Floyd και κοιτάζοντας φωτογραφίες από μέρη όπου δεν είχαμε πάει, σχεδιάζαμε το κοινό μας μέλλον. Σχεδιάζαμε ταξίδια που θα κάναμε μαζί… Και ξαναβρήκα ένα κομμάτι του εαυτού μου που είχα ξεχάσει…

How I wish you were here…

Missing you...

5:00 το πρωί, καθισμένη στο κρύο πάτωμα του δωματίου μου, με το κεφάλι μου να ακουμπάει στο τζάμι της μπαλκονόπορτας και την ανάσα μου να θολώνει το γυαλί. Κάθε χτύπημα της καρδιάς μου είναι επίπονο, κάθε δευτερόλεπτο νιώθω άλλο ένα καυτό δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό μου. Ένα αυτοκίνητο περνάει και για μια στιγμή το φως από τους προβολείς γέμισαν το δωμάτιο. Ύστερα και πάλι σκοτάδι.

Όλα έχουν αλλάξει… Και οι αλλαγές πονάνε. Εκείνη έχει χαθεί, έχει ξεθωριάσει κι έχει μείνει απλά μια ανάμνηση, όπως μια παλιά φωτογραφία χαμένη ανάμεσα στις άλλες, μέσα σ’ ένα συρτάρι… Σκέφτομαι πως κάποια στιγμή θα ξεχαστεί, θα σβηστεί απ’ το μυαλό μου, ώσπου μια σκέψη θα με κάνει να τη θυμηθώ και να δακρύσω ξανά. Επέλεξε οι δρόμοι μας να χωρίσουν. Ήταν σκληρό, όμως δέχτηκα την απόφασή της.

Η σκέψη ότι δεν μπορώ πλέον να την σφίξω στην αγκαλιά μου με πονάει αφάνταστα, μου φέρνει δάκρια στα μάτια, αλλά ξέρω πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αλλάξω αυτό. Νιώθω μόνη. Έχω τόσα άτομα γύρω μου, τόσα άτομα που με νοιάζονται, αλλά νιώθω μόνη.

Καθώς οι μέρες από εκείνο το πρωινό περνούν αργά, εύχομαι βαθιά μέσα μου να μην είχα δεθεί ποτέ μαζί της. Εύχομαι να μην είχα εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες και όλη μου την αγάπη πάνω της. Ήταν σαν να είχα εμπιστευτεί γυαλί σε τρεμάμενα χέρια.

Ανακαλώ στην μνήμη μου ένα-ένα τα λόγια της. Το καθένα από αυτά με πληγώνει πιο πολύ απ’ το προηγούμενο. Το καθένα ισοδυναμεί με μία μαχαιριά στην καρδιά. Πόσο άδικη φάνηκε απέναντί μου… Κι όμως, την αγαπώ ακόμα.

Όχι, δεν ήταν απλώς ένας τσακωμός μεταξύ φίλων. Όχι, δεν ήταν απλά μια φίλη. Όχι, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Δεν μπορούμε να τα ξαναβρούμε, και να είναι όλα όπως πριν… Δεν μπορούμε να συμπεριφερθούμε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα… Όλα ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Κι ας πονάει.

Σκέφτομαι τι να κάνει άραγε αυτή τη στιγμή, όσο εγώ βλέπω τον κόσμο μου να καταρρέει, και συνειδητοποιώ πως μάλλον θα κοιμάται ήσυχα, χωρίς να νιώθει τίποτα, ούτε πόνο, ούτε θλίψη, ενώ η ζωή της συνεχίζεται κανονικά. Συνειδητοποιώ πως στη ζωή της ήμουν απλά μια περαστική…

Πριν σηκωθώ για να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου, σηκώνω το βλέμμα μου στον ουρανό… Έχει αρχίσει να ξημερώνει… Φέρνω το πρόσωπό της στο μυαλό μου και ξεσπάω σε λυγμούς, ενώ νοητά επαναλαμβάνω αυτά τα λόγια: «Ας μην νιώθει τον ίδιο πόνο με μένα… Ας είναι απλά ευτυχισμένη με την επιλογή της…».

Letter to a Friend...

Dear You,

I’m writing this letter just to ask you to forgive me, for all the reasons that you’ll read below… Just to see the way I feel… You don’t have to forgive me… But please, in the name of our old friendship, just take a look, and then you can decide if you were right or wrong.

        Forgive me, oh, please forgive me! Forgive me for trying to be all that you wanted, for trying so hard to be like you… Forgive me for being faithful, for loving you, for supporting you, for keeping your secrets and sharing mines with you… Forgive me for trying to cover your mistakes, so that you can look perfect, and for taking the blame, when you did something wrong…

        I wasn’t supposed to love you, my dear friend, I wasn’t supposed to care about you, to try to help you, to be there for you. I just wanted to. But you showed me that I shouldn’t have…

        Even though it wasn’t my fault, I took the blame, and swallowed my pain and pride, just to make you feel better. Even though I never lied, you called me a liar. You betrayed me, and my pure feelings for you for something fake, unreal, and when it all disappeared, you blamed me, but it’s ok, because I still love you.

        Forgive me for dreaming of you at night, for crying when a song reminds me of the beautiful times we had. Forgive me for your own mistakes; I shouldn’t let you make them. Forgive me for trying to suicide when you left me behind, when you let me down, when you forgot me… I shall never do it again.

        Forgive me for being myself, forgive me for being better than you, for being a good friend, for still loving you… I’m sorry.  

Sparrow Falls

Σεβασμός και Εμπιστοσύνη

Ποιος πραγματικά αξίζει τον σεβασμό μας και γιατί; Πώς κρίνουμε ότι κάποιος αξίζει τον σεβασμό μας, κι αν δεν τον αξίζει, πώς καταφέρνει να τον κερδίσει; Και πώς καταλαβαίνουμε ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε ένα άτομο; Αν χάσουμε την εμπιστοσύνη μας σε ένα άτομο, μπορούμε να το σεβαστούμε; Και όλα αυτά βασίζονται σε λογική σκέψη με βάση διάφορα κριτήρια που "στέκουν", ή απλά ακολουθούμε το ένστικτο και τα συναισθήματά μας;
Πρόσφατα συνειδητοποίησα πώς εγώ λειτουργώ με βάση τη λογική, όμως επηρεάζομαι κι από τα συναισθήματά μου. Όταν προδόθηκα από ό,τι θεωρούσα σημαντικότερο στη ζωή μου, τους στενότερους φίλους μου, έχασα την εμπιστοσύνη μου σε αυτούς, και άμεσα έχασαν τον σεβασμό μου. Ο θυμός και η θλίψη μου επηρέασαν τη λογική μου. 
Συνήθως σεβόμαστε άτομα που μας σέβονται και σέβονται και τους άλλους γύρω τους. Που η συμπεριφορά τους είναι "σωστή", που είναι ειλικρινείς, συνεπείς και δίκαιοι. Αλλά ποια άτομα εμπιστευόμαστε; Η εμπιστοσύνη είναι κάτι που αρχικά θα "μοιράσεις" με ευκολία. Όμως, καθώς ο καιρός θα περνάει, θα εμπιστεύεσαι ανθρώπους όλο και πιο δύσκολα, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων (πάμπολλες για την ακρίβεια) που έχασαν την εμπιστοσύνη τους γενικά για την ανθρωπότητα, ακόμη και για τον εαυτό τους. Η τραγική αλήθεια είναι πως κανείς δεν αξίζει πραγματικά την εμπιστοσύνη μας.
Ευτυχώς υπάρχει και το ένστικτο και η ιδιότητά μας να αισθανόμαστε, τα συναισθήματα. Πολλές φορές δεν έχουμε "επιβιώσει" από κάποιες πολύ δύσκολες καταστάσεις, παίρνοντας αποφάσεις με βάση το ένστικτο, κι όχι λογικά κριτήρια. Άλλες πάλι πήραμε τις λάθος αποφάσεις, επειδή βασιστήκαμε στα συναισθήματά μας. Υπάρχουν περιπτώσεις που έχει συμβεί το ακριβώς αντίστροφο. Ο συνδυασμός και τον τριών μπορεί να αποβεί "θαυματουργός" ή καταστροφικός. 
Και επανέρχομαι στο αρχικό ερώτημα: Ποιος πραγματικά αξίζει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη μας;
Αυτό θα το κρίνουμε εμείς και κανένας άλλος. Με βάση τα δικά μας κριτήρια θα κάνουμε τις σωστές, ή σε κάποιες περιπτώσεις, τις λάθος επιλογές. Άλλωστε, από τα λάθη μας μαθαίνουμε, κι όταν πληγωνόμαστε γινόμαστε απλά πιο δυνατοί.